«Δικός μου είναι…»

«Δικός μου είναι…»

Γράφαμε την προηγουμένη εβδομάδα για την αξία του ιστοτόπου  αποφοίτων του Πανεπιστημίου Πατρών, που στοχεύει στην διατήρηση στενών σχέσεων μεταξύ του Ιδρύματος και όσων ολοκληρώνουν τις σπουδές τους σε αυτό.

Με αφορμή πρόσφατη ανάγνωση (tvxs.gr) συνέντευξης της Ιωάννας Διαμαντοπούλου που σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών αλλά ασχολήθηκε και με το Θέατρο και την ποίηση, ξανατονίζουμε την αξία να υπάρχει επαφή με την μετέπειτα πορεία αποφοίτων και να εισπράττει από την λάμψη τους το Πανεπιστήμιο μας ( τη διατύπωση παραφράζω από τον φίλο καθ. Θαν. Τσακαλίδη που στη σύντομη παρέμβασή του στη τιμητική για τους αφυπηρετήσαντες καθηγητές το 2017 εκδήλωση στις εορτή των Τριών Ιεραρχών την περ.Τρίτη, ανέφερε ότι «κάποιοι από εμάς που αποχωρούμε από τη διδασκαλία συνεχίζουμε γιατί μας συντηρεί η ανταύγεια των νέων»).

Σε αυτή λοιπόν τη συνέντευξη με αφορμή την έκδοση της νέας ποιητικής έκδοσης «Στρατός ξυπόλητων λέξεων» της Ι.Δ διαβάζουμε μεταξύ άλλων για τις συνέπειες της Ελληνικής κρίσης : «Η κρίση ήρθε στην ώρα της, ήταν το λογικό αποτέλεσμα μιας παράλογης διαδρομής. Ηρθε συνεπής λοιπόν σαν χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου, μας βρήκε απροετοίμαστους στα ερωτήματα που έθεσε, ακόμα και στο τις πταίει, στο οποίο τα αντανακλαστικά μας ταχύτατα δρώντα μας οδηγούν εκτός των χωρικών μας υδάτων. Είναι πολυπρόσωπη, είναι οικονομική, είναι πνευματική, είναι λεκτική, κουβαλάει έλλειμμα ανθρωπιάς, έλλειψη φαντασίας. Δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο. Φυσικά οι άνθρωποι που ένιωσαν τις σκληρές συνέπειες στο πετσί τους δικαιούνται περισσότερο από όλους μας να ομιλούν. Συνήθως όμως αυτοί που πάσχουν περισσότερο ομιλούν λιγότερο και αυτό είναι μια ακόμα λυπηρή παρατήρηση. Αυτά λοιπόν ξεκίνησαν από νωρίς και σε πονάει να ψάχνεις τα σπέρματα τής κρίσης στο παρελθόν. Πονάει να ψάχνεις τα αίτια, πονάει και να τα βρίσκεις. Κάθε ευαίσθητος και σκεπτόμενος άνθρωπος επηρεάζεται άμεσα ή έμμεσα. Παντοιοτρόπως. Θα μπορούσα πολλά να πώ, για χρόνο που χάθηκε, για λέξεις που θάφτηκαν στην άνυδρη γη τής παγκοσμιοποίησης, για ταγούς που δεν έπραξαν ως όφειλαν. Ολα αυτά πονούν. Οι άθλιοι των Αθηνών, τα μάτια τους, τα βήματα τους. Η αξιοπρέπεια τής φτώχειας που συναντά όμως κανείς συχνά στα ευαίσθητα οικονομικά στρώματα με συγκινεί  αφάνταστα. Τέτοιους ανθρώπους είχα την τιμή να γνωρίσω. Ποιήματα μου όπως οι Ακτήμονες ή τα αναφερόμενα στο μεταναστευτικό γεννήθηκαν μέσα σε σπηλιές αυτής τής Κρίσης.»

Είναι πολύτιμο εφόδιο για ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα εκτός από τα καθιερωμένα ranking να καταφέρνει να γνωρίζει και να αντλεί από την πνευματικότητα (με την κατά Beck ευρύτερη δυνατή έννοιά της σε όλα τα επίπεδα «αυτεπίγνωση, ευρύτητα πνεύματος, ολιστική και ενοποιητική διάθεση, ενεργητικότητα» αποφοίτων του και να μπορεί να διαλαλεί: και αυτός (η) απόφοιτος δικός μου είναι.

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

PDF, E-Paper τελευταίας έκδοσης εδώ

Δίκτυο Forum Ανάπτυξης

Video Gallery

Δειτε το καναλι μας στο YouTube

Απόψεις

Αρχή Σελίδας