«Η Απαγωγή από το Σεράι» στο Θέατρο Απόλλων

operaΜε αφορμή την παράσταση "Η Απαγωγή από το Σεράι" του W.A. Mozart από το Διεθνές Opera Studio του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, ο Σ.Ε. είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον Micahel Richard Seibel σκηνοθέτη της παράσταση για τη Δύση, την Ανατολή, το έλεος, την γεναιοδωρία, την καλοσύνη, το σώμα και τη φύση, τον άνθρωπο, τη στεναχώρια και τη συγχώρεση που περικλείουν μέσα τους το χώρο. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα στα γραφεία  του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας (πρώην αποθήκες Μπάρι)».

Ο Michael R. Seibel μας εισάγει στο πλαίσιο της παράστασης λέγοντας∙ «Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι η Δύση γενικά έχει μια αλαζονεία, την είχε πάντα απέναντι στην Ανατολή. Η αλαζονική στάση που έχει στηρίζεται μέσα από τη λογική και αυτό δημιουργεί άκαμπτες καταστάσεις». Δεν υπολογίζει τη συμβουλή του σώματος, την αντίληψη μέσα από το σώμα. Η έλλειψη αυτής της σωματικής αντίληψης για τον κόσμο, απομακρύνει τον άνθρωπο από τη φύση, τον απομονώνει και έτσι ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι κάτι πέρα από τη φύση.

Ο W. A. Mozart στο έργο του «Η Απαγωγή από το Σεράι», είναι ο πρώτος ως παιδί του Διαφωτισμού που έφερε τον ρεαλισμό στην όπερα και στη συνέχεια μία σωματική αντίληψη στους ήρωες. Έτσι οι ήρωες στην παράσταση αντιλαμβάνονται τον κόσμο μέσα από τη σωματική αντίληψη τους,  ανά πάσα στιγμή μπορούν να αντιληφθούν τι νοιώθουν και να το μεταφέρουν με λόγια, φέρνει το ανθρώπινο στοιχείο, ζωντανεύει τους ήρωες.

Η επιλογή της παράστασης φέρνει το σώμα στο προσκήνιο ως σύμβουλο και σε συνεργασία με τη νοητική αντίληψη. Η στεναχώρια, η συγχώρεση που υπάρχουν μέσα στο έργο, είναι μια βιωμένη αίσθηση και έχουν μέσα τους το χώρο στον οποίο διαδραματίζεται η παράσταση αλλά και το σώμα. 

Αυτό που λείπει σήμερα στον κόσμο είναι η σωματική αίσθηση για τα πράγματα, η Ανατολή λειτουργεί μέσα από διαδικασία, η Δύση μέσα από γεγονότα και αποτέλεσμα. Για αυτό και μπορούμε ίσως να πούμε ότι η Ανατολή μοιάζει πιο πολύ στον Οδυσσέα που πάντα βρίσκει λύση και είναι γνωστός για την εφευρετικότητά του και πιο εύκαμπτος, ενώ η Δύση περισσότερα στον Αίαντα που φαίνεται να είναι βίαιος και άκαμπτος. 

Να πούμε σε αυτό το σημείο ότι αυτό που έχει σημασία είναι η συνάντηση και όταν κάνουμε θέατρο υπάρχει ο χώρος της παραγωγής και ο χώρος της πρόσληψης, στο ενδιάμεσο υπάρχει η συνάντηση».

Η ιστορία της παράστασης αναφέρεται σε μια «εξωτική περιπέτεια», η πλοκή της οποίας ξετυλίγεται τον 18ο αιώνα σε ένα χαρέμι της Τουρκίας. O Μπελμόντε, ένας νεαρός Ισπανός ευγενής, φτάνει στην Τουρκία και αναζητά την αγαπημένη του Κονστάντσε, η οποία έχει πουληθεί ως σκλάβα στον πασά Σελίμ από πειρατές. Ο Μπελμόντε μαζί με τον υπηρέτη του, φθάνει στο Σεράι για να απελευθερώσει την αγαπημένη και τους φίλους του και συστήνεται στον πασά ως Ιταλός αρχιτέκτονας. Το σχέδιο απόδρασης όμως αποτυγχάνει και αφού συλλαμβάνονται οδηγούνται στον Σελίμ, ο οποίος ακούγοντας την ιστορία τους συγκινείται και τους αφήνει ελεύθερους.

Στην συνέχεια ο σκηνοθέτης μιλώντας για τους ήρωες αναφέρει σχετικά∙ «Ο Μπελμόντε μόνο όταν φθάνει το τέλος της ιστορίας καταλαβαίνει και αλλάζει. Στην αρχή της είναι νάρκισσος, έχει πληγωμένο εγωισμό και όλα αυτά τα βαφτίζει έρωτα, ενώ ο Πασά Σελίμ την αγαπάει πραγματικά και με την καλοσύνη του, τη γοητεία του, με αξίες που ίσως έχουν ξεχαστεί στη Δύση προσπαθεί να κερδίσει την Κονστάντσε. Αυτό που συμβαίνει λίγο πριν το τέλος είναι ότι η Κονστάντσε εκμυστηρεύεται στον Μπελμόντε ότι είναι έτοιμη να πεθάνει για αυτόν, τότε όλα ξεκαθαρίζουν μέσα του και καταλαβαίνει τη μαγεία του έρωτα, και με αυτή την εξομολόγηση της αγαπημένης του λυτρώνεται από τους εγωισμούς που τον διακατέχουν.

Σε συνέχεια όλων των παραπάνω θέλω να πω ότι εκτιμώ την προσφορά της λογικής, αλλά έχω μάθει να τη βάζω στη θέση της. Η λογική τροφοδοτείται από αυτά που αισθάνεται το σώμα, η σωματική αντίληψη δίνει τροφή στη νόηση. Η σωματική αντίληψη συναντάει τη λογική δίνοντάς της έμπνευση. Σώμα και λογική θα έπρεπε να είναι σε διαρκή συνάντηση, συνάντηση σημαίνει δίνω προσοχή.

Τελειώνοντας η παράσταση και αφού το σχέδιο απόδρασης αποτυγχάνει, συλλαμβάνονται και οδηγούνται στον Σελίμ, ο οποίος βλέποντας την αφοσίωση της Κονστάντσε στον Μπελμόντε καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να επιμένει άλλο στην απαίτησή του να τον αγαπήσει – η λύση δίνεται από την Ανατολή – και τους αφήνει ελεύθερους.

Στο τέλος η χορωδία των γενίτσαρων επιδοκιμάζει τη σοφή πράξη του πασά και όλοι υμνούν την μεγαλοψυχία του.

Από χτες που ξεκίνησε η παράσταση δημιουργοί δεν είμαστε εμείς οι συντελεστές της, αλλά δημιουργός τώρα πια είναι ο θεατής, και αυτό είναι το μεγάλο ατού της παραστατικής τέχνης».

 Ταυτότητα Παράστασης:

Μουσική: Wolfgang Amadeus Mozart, Λιμπρέτο: Johann Gottlieb Stephanie, Σκηνοθεσία: Michael Richard Seibel, Μουσική Διεύθυνση: Φαίδρα Γιαννέλου, Σκηνογραφία - Ενδυματολογία: Λαμπρινή Καρδαρά, Κίνηση: Νίκος Λυμπεράτος, Video Art: Χρήστος Καρτέρης, Σχεδιασμός Φωτισμών: Αντώνης Παναγιωτόπουλος, Διδασκαλία Χορωδίας: Λίνα Γερονίκου, Επιστημονικός Σύμβουλος Όπερας: Γεώργιος Π. Τσομής, Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Περλέγκα

Συμμετέχουν οι μονωδοί του Διεθ. Opera Studio του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας: Jessie Fung Chung Tse, Μάριος Μανιατόπουλος, Λένα Σουρμελή

Guests: Στέφανος Κορωναίος, Μαρία Κατριβέση, Βασίλης Κόκκαλης, Νικόλας Μαραζιώτης, Διονύσης Μελογιαννίδης, Ιωάννης Οικονόμου, Μαριλένα Στριφτόμπολα.

Η Ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Πάτρας και η Χορωδία του Διεθ. Opera Studio του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας

Ινφο: Δημοτικό Θέατρο Απόλλων.

Πληροφορίες-Κρατήσεις: 261 0273613 και   www.ticketservices.gr

Παραστάσεις: 3,4,5,6,8,9,10,11,12,13 Μαΐου 2018-Ωρα έναρξης 21:00

Με την υποστήριξη του Goethe Zentrum Πάτρας

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

PDF, E-Paper τελευταίας έκδοσης εδώ

Δίκτυο Forum Ανάπτυξης

Video Gallery

Δειτε το καναλι μας στο YouTube

Απόψεις

Αρχή Σελίδας