Κυριάκος Παπαδόπουλος

pgialeniosτου Παναγιώτη Γιαλένιου

Το Λιμενικό σώμα αλλά και ολόκληρη η κοινωνία θρηνεί την απώλεια ενός νέου ανθρώπου, που αποτέλεσε μια εμβληματική προσωπικότητα εκπροσωπώντας με το έργο του το «καλό» πρόσωπο της χώρας παντού. Ο ξαφνικός χαμός από ανακοπή του  44χρονου υποπλοίαρχου  του Λιμενικού Σώματος, Κυριάκου Παπαδόπουλου, που σαν κυβερνήτης του περιπολικού σκάφους ΠΛΣ 602 στη Μυτιλήνη, μαζί με αξιους συναδέλφους του έσωσαν  χιλιάδες ανθρώπους που περνούσαν στα ελληνικά νησιά την περίοδο 2015 - 2016 έγινε αμέσως πρώτη είδηση σε μια κοινωνία στην οποία σπανίζουν οι πραγματικοί ήρωες και τους έχει όσο ποτέ ανάγκη.  

«Εμείς έχουμε καιρό να κλάψουμε…»

Το προφίλ του, όπως το μετέδωσε το ΑΠΕ αυτό που ακουμπά το συναίσθημα του μεσου Ελληνα: Γέννημα θρέμμα μιας προσφυγικής οικογένειας από τη Νικομήδεια, παιδί μαστόρων της μεταλλοτεχνίας που περηφανεύονται πως σμίλεψαν τις μεταλλικές δάφνες στο άγαλμα της ελευθερίας της Μυτιλήνης, το σήμα κατατεθέν της πόλης. Μεγαλωμένος από εργάτες γονείς σε έναν λαϊκό μαχαλά της Μυτιλήνης, τη Λαγκάδα, αποφοίτησε από τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων των Οινουσσών, ναυτολογήθηκε πρώτα σε πλοίο του Εμπορικού Ναυτικού κι από εκεί κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα.. «Πόσους ανθρώπους έχετε σώσει;» τον είχε ρωτήσει ο Βέρνερ Φάιμαν, όταν με τον 'Ελληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, είχαν επισκεφθεί τη Μυτιλήνη. «Περισσότερους από πέντε χιλιάδες» του απάντησε ο Έλληνας αξιωματικός. Δεν άκουσε καλά ο τότε Αυστριακός καγκελάριος και του είπε πως «πέντε ζωές είναι κάτι πολύ σημαντικό». Τον διόρθωσαν και του είπαν πως πρόκειται για πέντε χιλιάδες ζωές... «Είσαστε πραγματικός ήρωας», του είχε πει έκπληκτος ο Φάιμαν.

Για τις στιγμές που έζησε στη θάλασσα και το πόσο των σημάδεψαν ο Κυριάκος δε μιλούσε. Σε μια συνέντευξη του στο ΑΠΕ - ΜΠΕ μόνο, όταν ρωτήθηκε πως νιώθει, απάντησε: «Οι στιγμές της προσωπικής αδυναμίας είναι πολυτέλεια, που δεν την έχουμε. Λίγα μίλια παραπέρα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τη βοήθεια μας. Εμείς έχουμε καιρό να κλάψουμε».

 «Πέστε στον ήλιο…»

«Οι καλοί φεύγουν νωρίς» ακούμε πολλές φορές όταν θλιβερές ειδήσεις  σαν και αυτή με τον ξαφνικό χαμό του Κυριάκου Παπαδόπουλου γίνονται γνωστές. Δεν ξέρω γιατί αλλά σε αυτό το ακουσμα μου ήλθαν στο μυαλό οι στίχοι τους « Έφυγες νωρίς» του Αντώνη Ανδρικάκη που μας μετέφερε τοσο μελωδικά η Ελευθερία Αραβανιτάκη:

«Ποιος φωνάζει, ποιος πληγώνει τη σιωπή;/Τι να θέλει να μου πει;

Έφυγες νωρίς και όλα μείνανε στη μέση

Ό,τι και να πω, ακροβασία στο κενό

Τόση μοναξιά σε ποιο αστείο να χωρέσει

Τίποτα δε ζω που να μη φαίνεται φτηνό…»

Δεν θα προσπαθήσω εδώ να τους προσαρμόσω κάπου. Απλώς τους μεταφέρω σαν μια ακόμη εικόνα μνήμης για το χαμένο ήρωα. Προτρέποντας όλους να την προσθέσουν στο υπέροχο ντοκυμαντέρ «4,1 μίλια» με αυτόν πρωταγωνιστή στις μάχες διάσωσης ανθρώπινων ψυχών στο Αιγαίο.

Και επειδή η ποίηση είναι ίσως αυτή που εξηγεί καλύτερα από κάθε άλλο σχολιασμό τέτοιες στιγμές και βοηθάει στον πόνο κυρίως των οικείων αυτού που έφυγε, ας θυμηθούμε και κάποιους ακόμη στίχους*,  για έναν άλλο  χαμό ήρωα σε  μια άλλη δύσκολη αλλά τιμημένη περίοδο της χώρας,  που αυτόν τον μήνα θυμόμαστε επετειακά:

«…Πέστε λοιπόν στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο

Tώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη

Aν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του·

Ή τότε πάλι με χώμα και νερό

Aς γαλαζοβολήσει αλλού μιαν αδελφούλα Ελλάδα!

Πέστε στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο

Mην καταπροσωπήσει πια μήτε μια μαργαρίτα

Στη μαργαρίτα πέστε νά ’βγει μ’ άλλη παρθενιά

Mη λερωθεί από δάχτυλα που δεν της πάνε!

Χωρίστε από τα δάχτυλα τ’ αγριοπερίστερα

Kαι μην αφήστε ήχο να πει το πάθος του νερού

Kαθώς γλυκά φυσά ουρανός μες σ’ αδειανό κοχύλι

Mη στείλτε πουθενά σημάδι απελπισιάς

Mόν’ φέρτε από τις περιβόλες της παλικαριάς

Tις ροδωνιές όπου η ψυχή του ανάδευε

Tις ροδωνιές όπου η ανάσα του έπαιζε

Μικρή τη νύφη χρυσαλλίδα

Που αλλάζει τόσες ντυμασιές όσες ριπές το ατλάζι

Στον ήλιο, σαν μεθοκοπούν χρυσόσκον’ οι χρυσόμυγες

Kαι παν με βιάση τα πουλιά ν’ ακούσουνε απ’ τα δέντρα

Ποιου σπόρου γέννα στύλωσε το φημισμένο κόσμο!»

*Από το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» του Οδυσσέα Ελύτη. 

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

Πρωτοσέλιδο Τελευταίας Έκδοσης

PDF, E-Paper τελευταίας έκδοσης εδώ

Δίκτυο Forum Ανάπτυξης

Video Gallery

Δειτε το καναλι μας στο YouTube

Απόψεις

Αρχή Σελίδας