Print this page

Φτωχαίνουμε….

pgialenios

του Παναγιώτη Γιαλένιου

Σπύρος Δούκας (1928-2018)

Κηδεύτηκε την Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου ένας ξεχωριστός συμπολίτης μας, ο επί δεκαετίες εκδότης και ψυχή της εφημερίδας «Πελοπόννησος» Σπύρος Δούκας. Οι δεκάδες αναφορές στην προσωπικότητά του που συνεχίζουν να γίνονται από φορείς της πόλης αλλά και από κορυφαίους εκπροσώπους της χώρας, όπως του ΠτΔ και πολλών άλλων, δείχνουν το μέγεθος της προσφοράς του στον χώρο που δραστηριοποιήθηκε, τον περιφερειακό τύπο, στην Πάτρα αλλά και γενικότερα.

Για τη διαδρομή του αλλα και τις αναφορές στην απώλειά του λίγες γραμμές θα προσθέσουμε εδώ για την προσωπική εμπειρία με ένα άνθρωπο που έτυχε να συνεργαστούμε για μια μακρά περίοδο σε επίπεδο εκδοτών της Πάτρας σε κάποια θέματα που μας ένωναν, όπως για παράδειγμα οι δημοσιεύσεις ισολογισμών των επιχειρήσεων.

Διέκρινες από την πρώτη στιγμή την φυσική ευγένεια του ανδρός. Την απουσία έπαρσης που πιθανά  θα «δικαιολογούσε» η ιδιότητα του ως ο εκδότης μιας  ιστορικής εφημερίδας. Την εμπιστοσύνη που έδειχνε στους ανθρώπους που εκτιμούσε.

Με λίγα λόγια αλλά και με τη σιωπή του πολλές φορές έλεγε και έδειχνε πολλά.

Όσα καταγράφονται στην πορεία της ζωής του δείχνουν έναν άνθρωπο του μέτρου και της προσφοράς. Δεν χρειάζεται άλλωστε τίποτε άλλο ως απόδειξη από τις σχέσεις που διατήρησε με τους επί δεκαετίες συνεργάτες του στην εφημερίδα και μετά την αποχώρησή  του από την ιδιοκτησία και τη διεύθυνσή της. Ο χαρακτηρισμός «άρχοντας» που όλοι ανεξαιρέτως αναφέρουν για το πρόσωπό του, το πραγματικό πένθος τους για την απώλειά του μαρτυρούν το μεγαλείο του.

 Είναι δίκαιο και πολύ σημαντικό ότι η εφημερίδα του, που για χρόνια ήταν η «ψυχή» της, τα τελευταία χρόνια αλλά και στην «φυγή» του από τα εγκόσμια τον είχε δίπλα της και τον αποχαιρετά όπως  του αξίζει, με τιμές εν ενεργεία εκδότη της. Είναι σημαντικό ότι όλα τα τοπικά και περιφερειακά ΜΜΕ αντιμετωπίζουν την απώλειά  του με περίσσευμα ευγένειας και ειλικρινή λύπη. Και είναι σημαντικό που η τοπική κοινωνία, που το έδειξε και στην χθεσινή κηδεία του, δεν τον  ξέχασε επειδή ίσως δεν της ήταν  πλέον «χρήσιμος» έτσι όπως κατανοείται πεζά ο όρος ιδίως στα εκδοτικά πράγματα.

Με την απώλεια του Σπύρου Δούκα τον τελευταίο μήνα του 2018, με την αντίστοιχα μεγάλη απώλεια του εκδότη και ιδρυτή της άλλης μεγάλης τοπικής εφημερίδας της «Γνώμης» του αείμνηστου Χρήστου Χριστόπουλου τον πρώτο μήνα του 2018, αυτό το έτος μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικά ως τέλος μιας εποχής στον τοπικό τύπο.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η συνέχεια, σε μια περίοδο που περισσεύει η «βαρβαρότητα» και στο χώρο μας γενικά, η ιστορία και η στάση των δύο μεγάλων απωλειών του 2018 στον τοπικό τύπο θα παραδειγματίσει και θα βοηθήσει στην πορεία μας για το μέλλον.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αχαϊκής γης που από χθες δέχθηκε και τον Σπύρο Δούκα στην αγκαλιά του. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στην ευρύτερη οικογένεια της «Πελοποννήσου».

Γιώργος Γεροντίνης 1924-1918

Ο Δεκέμβριος εισήλθε και με μια άλλη σημαντική απώλεια ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τον τοπικό κυρίως τύπο από μια άλλη θέση. Αυτή της διανομής του. Του ιστορικού εφημεριδοπώλη της Πάτρας, του Γιώργου Γεροντίνη. Αξίζει που της προηγούμενες ημέρες  και η δική του «φυγή» στα 94 του έγινε πρωτοσέλιδο. Από τις εφημερίδες που επιβίωσαν της κρίσης γιατί  τα χρόνια της ακμής του ήταν πολλές περισσότερες στην Πάτρα και  στο «καλάθι» της διανομής του κ. Γιώργου.

Το γνώρισα ως πρωτοετής φοιτητής της Φαρμακευτικής, που η ανάγκη της επιβίωσης με οδήγησε στον κόσμο των εφημεριδοπωλών της νύχτας στην Πάτρα, ένας δρόμος που έγινε η αφορμή να μπω στο χώρο του τύπου και  δικαίωσε το στίχο «εμείς γι’ άλλού κινήσαμε  για αλλού και αλλού η ζωή μας πάει» όπως σχολιάζω και για ένα άλλο γεγονός σε άλλη σελίδα σήμερα. Πρωταγωνιστούσε στο χώρο μαζί με αλλους σημαντικούς τότε εφημεριδοπώλες, όπως  τον Λάμπρο Μάλλιο και τους αδελφούς Καπερώνη. Εκέι στα γειτονικά πρακτορεία του Πανόπουλου και του Παπαχρήστου στην Κολοκοτρώνη. Ένας ξεχωριστός άνθρωπος ήταν ο Γιώργος Γεροντίνης, Λιγομίλητος και προσηλωμένος στο έργο του. Που άφησε τη δική του ιστορία στον τύπο σε μια μακρά περίοδο που η διανομή του ήταν κορυφαίο λειτούργημα. Και που όπως μαθαίνουμε και εκ των υστέρων, γιατί ο ίδιος δεν μιλούσε ποτέ για τον εαυτό του, έγραψε και ιστορία εκεί στη δεκαετία του  ’50 και στα αθλητικά πράγματα της πόλης ως μαραθωνοδρόμος και δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Αιωνία του η μνήμη.

Last modified on Tuesday, 16/04/2019